Ben kendimi bildim bileli hic tasinmadim. kendi evimizde oturduk yillarca. Ev bakmadik, aramadik, bulup temizlemedik, duzeltmedik.
Sonra evlendim. Ve ''Ev''lendim. Bu ev hazir bir evdi. Esimin zaten yasamakta oldugu ev. Duzeni olan bir ev. Sirin bir ev. Mutfak dolaplar tutacaklarina kucuk lacivert fiyonklar taktigim ev. Ki hic tarzim degildir aslinda, sanirim sahiplenmek, benimsemek adina yapmistim... 3-4 ay kadar kaldik bu evde.
Esim hala ozler cicekli koltugunu..
Sonra mecburiyetten tasindik 2.evimize:
Belki de icinde yasayacagimi hayal bile edemeyecegim bir evdi -o gune kadar-. Ustelik de 5 yil da oturduk bu evde. Ama nasil sartlarda, hangi duygularla. Hani derler ya disi seni yakar, ici beni... Her an ondan kurtulmaya calisarak yasadik icinde. Bizi cekti bir girdabin icine yara aldik, suruklendik, en sonunda kactik. Bu ev omrumun sonuna kadar bir yurek acisi olarak kalacak bende...
Kactik dedim ya, hem de taaa Istanbul'a kadar kactik:
Ayaga kalkana kadar ki 7 ay sonunda biz kuslar gibi kanat takarak bu eve tasindik.
(Cok ozel birilerinin yardimiyla). Sonra yine bu evin icinde oyle bir surece girdik ki... Kendimizden eminken, once sormaya basladik sonra karar verdik, bu kez cok emin adimlarla geri donmek icin tasindik.
Okyanusu tekrar asip geldik:
Ayaklarimiz cok saglam basiyordu, emindik cunku artik olmak istedigimiz yerden, ama yine de ruzgara direnmek lazimdi. Yine yardim aldik.
(Allah basimizdan eksik etmesin onlari)
Onceden kullanilmis bir evi garipsedim. Bu huyumla yeni tanistim, titizlendim, temizledik ama bir sure icime sindiremedim. Mutfaktaki bir cekmecenin bir noktasindan tutup cekince yapiskan bir seye degiyordu elim. Ne kadar temizlediysem geciremedim. 11 ay boyunca hep o noktaya denk getirmemeye calisarak actim cekmeceyi. Alistim tabi bu arada. Benimsedim, temizlendigine kanaat getirdim. Yani zaten temizdi de, ben alistim bu fikre. Kucuk, sirin, kullanisli evimiz. Iste bu gece son gecemiz bu evde. Kutular hazir, biz haziriz, alt kattaki komsu da bilseydi yarin sabah gidecegimizi , eminim o da mutlu, huzurlu bir gece gecirirdi. 4-6 yaslarindaki iki cok enerjik erkek cocuguna, alt kata insanlar yasiyor demekten ben de bikmistim artik...
Bu evin de garipligi, sitenin evlerinin bayagi eski olmasina karsilik bize cok luks imkanlar (bizim icin en azindan) saglamis olmasiydi, tenis kortu, yuzme havuzu, hic gitmemis olsam da fitness salonu... Gol kenari, manzarasi... Hatta bir minik iskelesi var ki tam fotograflik, 11 ay icinde tek kare cekmemis olmam ve sadece 2 kere gitmis olmam ne garip...
Bu evle ilgili en cok bu merdiven mutlu etmisti beni. Geldigimizde nerdeyse curumus bir merdiven vardi onu yikip bu tahta merdiveni yaptilar. Huzur verdi bize bu merdiven, mutluluk verdi. Guzel anilarla anacagiz bu evi.
Tasinacagimiz eve gelince:
Bu senenin ocak ayinda gorduk onu. O gunden beri de bekliyoruz. Bu ev buyuk bir hediye bize.
Icinde saglikla huzurla yaslanmayi hayal ediyoruz. Allah hakkimizda hayirlisini versin insallah.
