Evim

Bembeyaz duvarlar. İşte bunu seviyorum. Güneş alan, aydınlık, ferah bir ev. Yerler tahta rengi. Ne çok açık, ne çok koyu. Sıcak tahta rengi. Oyle desenli halılar yok. Gözü hiçbirşey yormamalı. Zihne acı çektirmemeli. Mesela o gazeteler öyle duvara asılmamalı (ya da dergiler).
Mutfağın beyazlığına hayran oldum. Baktıkça içim açılıyor. Ama zannediyorum o kettle ve yeşillik haricinde tezgah üzerinde hiçbir şey bırakmam. O konuda aşırı tepkiler veriyorum. Mutfak tezgahı üzerinde hiçbirşey olmamalı. Anahtarlık, 2-3 saat sonra içirilmesi gereken ilaçlar vs. Bulaşık bittikten sonra bütün tezgah hiçbir engele takılmadan silinebilmeli.
Duvarların boş kalması, ruhsuz bir ortam oluşturuyor. Eve tüm sıcaklığı verenin tablolar ya da duvara asılanlar olduğunu düşünüyorum. Ama seçim çok iyi yapılmalı. Aşırıya kaçmadan...

Şimdi o açık raf ol-maz ! Ivır zıvırı toplar. Düzgün görüntüyü engeller. Onun yerine kapalı dolap olmalı. Ya da tamamen kitapla dolu (boylarına uygun dizilmiş) cam kapılı. Masanın koltuğun altında düz renk halılar tam benlik. Tüysüz, tek renk.
Evde irili ufaklı saksılardan hoşlanmıyorum. ! ya da iki tane sadece yeşil yapraklı büyük bitkiler olabilir. Bu resimdeki, köşedeki tam istediğim gibi.
Koltuk çok güzel. Ancak misafire uygun değil bu düzen. Bizde de şu anda tek koltuk var. Herkes, ikili bir koltuk alsana diyor karşısına. Almıyorum. Misafirler yanyana diziliyor. Komik duruyor.
Çatıkatı... Bu ev beni gelir bulur mu hayatımın bir evresinde?...Umutsuzum..
İşte hassas noktam. Bu duvar önünü zevkle dikiş makineme ayırırım. Ama o duvara asılanlar olmaz ! Duvarda raf olabilir. Rafa sadece aynı boy aynı renk (mesela hasır) kutular konabilir. Dikişle ilgili ıvır zıvır kutular içinde olmalı. Çalışma haricinde hiçbir şey görünürde olmamalı.
Ah diyorum. Ahhh !

Yok komodin yerine sandalye olmaz. Komodin istiyorum. Bir de çekmecelik. O gömme dolap süper. Duvar bana çok boş geldi. Kare yerine yatay uzunlamasına bir dikdörtgen daha iyi olurdu belki.

Öyle açıkta askılık yerde ayakkabılar olmaz. Duvarla aynı renkte kapalı bir dolap olsun. Çok göze batmayan, battal olmayan. Yerdeki minik halı güzel.



Dün düşündüm, ben bu ev döşeme olayına niye bu kadar taktım diye. Yıllarca ailemin yanında kendi evim olunca şöyle yapacağım, böyle yapacağım diye hayal kurdum, düzen annemin düzeniydi çünkü.
Evlendim, kocamın bekar evine yerleştim, birkaç parça mutfak eşyası aldım sadece. Zaten 5 ay sonra yeni bir eve geçtik.
Geçtik ama ha sattık satıyoruz dediğimiz evimize mecburen geçtik. Bir çivi dahi çakamadan seneler geçti. Ev satılmadı, boş ev ruhumuza eziyet oldu. Bir iki birşey aldık, çiviler de çaktık ama bu kez çocuklar sebebiyle çok sınırladık kendimizi. Sehpa alınamadı. Televizyon duvarın yüksekçe bir yerine asıldı. Çocuklar rahat bırakmaz deyip kütüphane yapamadık. Koca salonda iki koltukla yaşantımıza devam ettik.
Sonra Türkiye'ye dönme planlarına geçince evdeki eşyaları satmaya başladık. İyice kelleşip fodullaşan evimizde bir süre daha yaşadık.
İstanbul'a gelince 7 ay ailelerimizin evinde yaşadık.
Kiraya çıkınca, yine eşya almadık (çok gereklileri hariç) çünkü kendi evimize geçince oraya uygun eşya alır, zevkimize göre döşeriz, dedik.
Kendi evimize çıkma durumu daha ne kadar sürecek belli değil şimdi.
Biz burda mı kalacağız, tekrar mı yollara düşeceğiz belli değil.
Eğer gidersek okul semti sebebiyle kendi evimizde yaşayamama, kiraya çıkma ihtimalleri olabilir.

EEE? Demek ki ev döşemeye boşuna takmamışım.

Not: Yukarıdaki fotoğraflar benim evime ait değil elbet ama kafamda kurup durduğum, sırf düşüncesinden mutlu olduğum eve o kadar çok benziyor ki.

Not 2 : Herkesin başında çatısı olsun, kimse evsiz kalmasın inşallah.