Ilk Veliler Toplantim

Mete'yi aglaya sizlaya yuvaya birakislarim bitti. Daha dogrusu onun kendini yerlere atisi, kucagima aldigimda bana vurup saclarimi cekisi, kapidaki demirlere tutunup iceri girmemek icin inat edisleri bitti. Simdi iceriye guzel guzel hic itirazsiz gidiyor ama bizim vedalasmamizin hic uzamamasi gerekiyor. Eger uzarsa benim yavrum oyle aci dolu bir ifade ile gozlerime bakiyor ki.. Aglayislarim bitti ama simdi de yurek sizim var... Velhasil kapida ogretmenine merak ettiklerimi sormak icin firsatim olmuyordu. Veli toplantisina sevinisim bundan. aldigim haberler de hos. Konusamayan (yoksa konusmayan mi demeliydim), kendini ifade edemeyen oglum tum dezavantajina ragmen tutunmus yuvaya. Arkadas edinmis (sinifindaki ikizler), yemeyi reddettigi yemekleri yemis, kendini ezdirmemis... Anne babasindan uzakta, tek basina da yapabilecegini kanitlamis. Gurur duydum kusumla... Mete icin bir resim yapmami, ozellikle gorunce Mete'nin cok sevinecegi bir resim yapmami istediklerinde, bu duyguyla aglayasim tuttu belki. Hem cizdim, boyadim hem gozlerimi, burnumu sildim.. Bir kere daha dedim (demekten hic usanmadigim seyi) : Allahim ne olursun oglum bir an once konussun...

Oglumu sevindirmeyi amaclayan resmimde tabii ki Wall-e, Eve ve Astronot vardi. Oglumu mutlu eden film kahramanlari... Bir de annesinden bir not.

Mete de benim icim bir resim yapmis. Sonra gostereceklermis.. Merak ediyorum..

Not: Fotograftaki sevimli arkadas bize cok maharetli birinin hediyesi. Oyle ki goren herkes hayran kaldi. Bir gun boyunca kucuklerimin ellerinde saga sola savrulduktan sonra, gonlum razi gelmedi alip kaldirdim, bir evim oldugunda insallah, onlara da guzel bir yer bulunacak elbet. Tekrar tesekkurler Ilkay'cigim.