Sirtimi yasadigim semte donup hizlica yurumeye basladim. herkesten ve herseyden uzaklasmak ister gibi. Her adim bana biraz daha iyi geliyormus gibi. Once ellerim cebimdeydi. Daha hizli yuruyebilmek icin ellerimi cikardim cebimden. Sonra daha da hizlanabilmek icin bu kez muzik acip kulaklik taktim. Hizli bir parca sectim ve sesini sonuna kadar actim; ic organlarimi patlatacak kadar yuksek. Hizlandim da. Bugunlerde ikinci kez, cikip giden insanlari dusundum. Kapiyi acip ayakkabilarini giyip giden ve bir daha geri donmeyen insanlari... Onlari anladigimi dusundum. Ama ayni zamanda onlarin korkak olduklarini da dusundum. Kacmak da zor, kabul ama kalmak ve basa cikmak cok daha zor... Ayak bileklerimi agritacak kadar hizli yururken, deliler geldi aklima. Delirmeye yakinmisim gibi geldi. Delirmis gibi yapsam hersey kolaylasirdi dedim. Orta yerde, en olmadik yerde garip garip laflar etsem, herkes delirdigime karar verse.. Ozgurce konussam, icim rahatlar miydi... Ama delirmek de isin kolayina kacmak gibi... Yine gariplesiyorum dedim ve durdum. Geri dondum. Ugultularin, beni uzen herseyin oldugu yere. Hizimi hic azaltmadim. Bu kez kaslarimi, kemiklerimi agritacak kadar hizli yurumeye devam ettim. Geri dondugum icin kendimi cezalandirir gibi...
Zor bir bes yil gecirdim. Bir aile olduk esimle ama dort kisilik bir yalnizlik da olabiliyormus onu ogrendik. Hala o bes yilin sonuclarini yasiyorum... Yurda donmek tahmin ettigimden de zor oldu. Yipratici bir bes ay gecirdim, Allah bugunumuzu aratmasin, ama gelecegin belirsizligi daha kac aya yayacak bu bunalimi bilmiyorum.
Ayagindan vurulmus bir at gibiyim. Kosemde can cekisiyorum. Ben oldurulmeyi, acilarimdan arinmayi beklerken kalinca bir sopayla kafama kafama vuranlar var...
Uykum var, uyusam dusunmesem... Uyanmasam demek de geliyor dilimin ucuna ama cocuklarim var...
6 yorum:
anlıyorum seni diyebilmek isterdim. ama zaten ben bir çocukla baş edemezkeni sen iki çocukla yabancılaştığın bir yerde yaşamaya çalışırken sana haksızlık olur
sadece anlamaya çalışıyorum ki çok zor evet çok zor:(
bazen ben de ölsem de kurtulsam diyorum. öküz kocam sana bir şey olmaz diyor. bir daha boğasım geliyor. hem kendimi hem onu.. opeki ya geride kalan kaan yavrusu?
işte hep onları düşünüyor insan, di mi?
off fulyacigim.
cok zor bir donemden geciyorsun.
belliki cok bunaltici seyler yasiyorsun.gecicek ama zaman lazim.iste o beklemek yok mu?
insani cok zorluyor.
gecicek birgun bunlar aslinda gozunu acip kapayana kadar.ve sen ben bu orluklarin altindan kalkabildim.bu yuvayi ayakta tuttum diyeceksin,insaallah.
leyla
yunkabucum, hepsı gecıp gıdecek, ama dayanmak ve sukretmekte onemlı. bunları yapmakta zor. bende bır pazar, uykusuz bır gecenın ardından, fırına eklemek almaya gıderken, boyle delırmıstım, aglaya aglaya gıtmıstım. dalagım agrımıstı. sonra sakınlestırıcı kullanarak normale dondugum donemler oldu. bazen halen yasıyorum, ama artık azaldı. sarı kantaron cayı ıc, olayları daha farklı goruyorsun. ya da sarı kantaron hapını kullan. sonra bana dua edıceksın,
Anne Muduru,
Bazen insanin aklindan cok fena dusunceler gecebiliyor cidden. Fena, garip, cilginca...
Ama cocuklar gelince akla... Onlarla kolay degil, ama onlarsiz imkansiz. Allah onlarin acisini bize gostermesin.
Leylacim, destegin icin cok tesekkur ederim. Gececek tabii. Hayat da geciyor bu arada. Geriye donup baktigimda ah keske bu kadar takmasaydim herseyi aklima demem umarim.. Ama diyecegim sanki (!)
Sen nasilsin nerelerdesin, kucugun nasil? her sey yolunda mi?
Sari kantaron? Bunu bir arastirayim, hapi, cayi... Simdi ihtiyacim var bu belli. Ama onumuzdeki gunlerde daha cok ihtiyacim olacak o kesin ...
Yorum Gönder