Evlilik hakkinda fikrimi soranlara aci aci cumleler kursam da, bugunume sukurler olsun. Gelecek gunler icin umutluyum. Iki yanimda benden uzun iki oglumla sinemaya gidecegiz bir gun.(Allah izin verirse) Biri cok begenecek filmi, biri hic sevmeyecek. Benim hangi dusuncede oldugumu soracaklar, kendilerine taraf arar gibi. Ben gulumseyecegim. Bana bir kahve ismarlayin, diyecegim. Onlari dinleyecegim. Bebeklik, cocukluk hallerini animsayacagim yuzlerine bakarken. En canimi acitan zamanlar bile sevimli bir ani olarak kalacak zihnimde. Iyi ki, diyecegim, iyi ki...
Ama dedim ya zor ! 5 aydir annemlerde kaliyoruz. Kayinannemlere gocmemize 2 gun kaldi. ( a bu arada orada internet baglantisi yok, bir sure buralarda gozukmeyebilirim, baska bir yolunu bulamazsam tabii) Biz kaldigimiz surecek evde neleri degistirmisiz onlari fotografladim, ilerde ani olsun diye. Torunlarima gosteririm belki :) Mesela 2-3 ay masaya sandalyelere ilismemisti Yunus. Sonra dadandi; sandalyeleri yere dusuruyor, masanin uzerine cikiyor... Hatta buyuk duvar saatinin asagiya sarkan zincirlerini toplamistik yukariya. Ama boyu uzayinca bir parcasina ulasip kirmayi basardi. Kendimi bildim bileli orada duran, annemlerin Isvicre'den alip getirdigi saat su anda tamir olmayi bekliyor, tabii olabilirse. Biz de baglamaya basladik sandalyeleri iste...
Salonun durumu daha vahim. tam ortada uzeri cam bir sehpa vardi. Daha biz gelmeden ortadan kaldirildi, cocuklar kendilerine bir zarar verir diye. Sol koltugun yanindaki zigon takim da Yunus uzerine cikmaktan vazgecmeyip, dusme tehlikesi gecirince yok edildi. Uzerindeki lamba cok daha onceden alinmisti yerinden. Duvarin onunde televozyon sehpasi uzerindeki 72 ekran televizyon Yunus'un itmesi ile yere dustu ve direkt cope gitti. Sehpasi da gitti tabii. Koltuklar duvarlardan biraz uzakta duruyor cunku, uclu koltugun uzerine cikip camin yanina kuruluyor. Elleri ile oyuncaklarla cama vuruyor. Ikili koltugun uzerine cikip camin onundeki mermerin uzerine cikiyor, hatta cami aciyor.. 
Biblolarin hepsi yukarda... Perde aksamlari kapatiriz diye bizim icin yaptirildi. Uyandiklarinda ilk is perdeye el attiklari icin, daha gozumu bile acmadan perdeyi kaldiriyorum...
Aslinda mermerde boyle bir bosluk yoktu. Tamamen cicek doluydu. Ilk zamanlarda hic dokunmamis olmasina ragmen 4.aydan sonra fena takildi Yunus onlara. Iki saksiyi da kaldirip yere atinca, kirinca, bosalttik mermeri.
Oturma odasi da bizden nasibini aldi. Televizyon sehpa uzerindeydi, lcd degildi. Yunus itmeye basladigi, Mete cok yakindan seyrettigi icin ortadan kaldirildilar. Yeni tv alinip duvara cakildi. Cakildi cakilmasina amakoltugun kenarina cikip, tv nin altindaki rafi cekmeye basladiklari, bunu yaparken de dusme tehlikesi gecirdikleri icin de koltugun kolcagini uzaklastirmak amaciyla yan cevirdik. Oda kuculdu tabii. Bu kez diger kolcak uzerine cikip duvardaki cerceveyi kurcalamaya basladilar. Cerceve duvardan alindi. Bize yer acilsin diye odada bulunan masa ve uc sandalyesi daha biz gelmeden ortadan kalkmisti zaten. Fotograftaki koltugun uzerinde o ortu surekli duruyor. Cunku o koltuga dokulmeyen sey kalmadi: Sut, su, meyve suyu, dusurulup sonra ezilen, ustune oturulan meyveler...
Duvarin dibindeki telefonluk da gitti.
Gazetelik de...
Acamasinlar diye mutfaktaki dolabin alt kapaklarinin tutacaklari yerlerinden sokuldu. Ama bu onlari durdurmadi.
Mutfaktaki copun tayini balkona cikti. Cikmak zorunda kaldi... Yunus ustune cikip mutfak tazgahinda ne varsa elini uzatiyordu. Kaynamis su dolu caydanlik, bicaklar, sicak tencereler vs.vs. Aslinda dahasi da var, biraktigimiz derin izler, duvarlarda, mantolarin asili durdugu dolabin ustunde, laminantin, oturma odasindaki petegin uzerinde... Tabii bir de su an aklima gelmeyenler var...
10 yorum:
Biraz zamane çocuklarımı ne diyelim, iki çocuk büyüttüm ama, yerlerinden kalkmazlar dı, oyuncakları, boyama kitapları, barbi bebekler, yarış abaları yetiyordu, sanırım her dedikleri yapıldığı için mi, annelerin fazla müsamalı olmasımı artık bilemiyorum, ama baya bir fark var, etrafımda da görüyorum ne yazık ki, ama maalesef anneler fazlasıyla hoşgörülü, arkadaş olma adına fazla taviz veriliyor, şımartılmak ta işlerine geliyor yaramazların. Neyse öyle böyle büyüyorlar işte, Allah acılarını göstermesin.
Allah hayırlı uzun ömürler versin yavrularınıza .Sizede bolca sabır pek bi afacanlarmış maşallah.Benimde 6 yaşında kızım var biz onu büyütürken çok şükür hiç bir şeyi yerinden kaldırmadık..
Erkek çocukları daha farklı tabi.
hoşçakalın
FATOŞ KARATAŞ
Yunkabu bende çok istiyorum ,sağlıklı sıhhatli bir şekilde iki oğlumla sinemaya gitmeyi şu günleri gülerek yadetmeyi...
Bizim evi görenler ay biz hiçbirşeyi kaldırmadık herşey yerli yerindeydi diye övünüyorlar, ah içimden neler diyorum bir bilseler. Her çocuk farklı salondakı sandalyeleri bağlamayayım da çocuk düşsün mü oralardan hiç alışmıyor ne yapayım:) Annenlerin evi de oy ki oy yapılacak birşey yok bolca önlem almak var.Öyle boyle büyüyecekler işte.
çocuklar çok yaramazmış gerçekten, tedbirleri bizde aldık, ama iki çocuk çoook zor.
ayy ben de eski günlerimi hatırladım.aynen böyleydi.çok çektim canım..2.çocuk bu yüzden hiiiçç düşünmüyorum,hala yorgunum.ortadan sehpalarmı kalkmadı,kütüphanenin önüne barikatmı kurmadık:)) çoğu kişi bırak eşyaya alışsın dedi ama bildiğim birşey var.herşeyi elleyen çocuk var bir de ellemeyen..
Cocuklarin farkli hikayeleri daha anne karninda basliyor. 2 kez 3 kez ya da fazla hamilelik gecirdiginizde dahi her biri bambaska hikayelerle dolu. Birinde aserdim , otekinde asermedim, birinde mide bulantisi cektim, digerinde cekmedim vs. gibi.
Kimi cocukta esyalar yerinden bir santim dahi kimildamaz, kiminde ev issizlasir esya eksilte eksilte.
Budur.
Buket, beni birazcik urkuttun, hem de sadece tek bir cumlenle: "Hala yorgunum"...
allah sağlık versin tabi en başta ama okurke bile yoruldum bukadar şeyi nasıl yapıyorlar maaşallah.....
s.a süper bir paylaşim allah razı olsun http://www.locafilm.org/ online film izle
Merhaba
İki yaş aralıkla iki oğlum oldu. İlk günler o kadar zordu ki. Büyük oglum çoook hareketli. Kücük oglumu korumak zorundayım ve tek basımayım. Uykusuz geceler yorgun günler. Efraftan kaldırılan eşyalar elimde cif temizlenen duvarlar. Kıskama krizleri.
Çok şükür şu an rahatım büyük oğlum 8 yaşında küçük oğlum 6 artık gecelerim bol uykulu. Günlerim de daha rahat şu an dersler proje ödevleri ile uğraşıyorum.
Yani zaman her şeyin ilacı bu günler de geçecek öz bakımlarını kendileri yapmaya başlayacaklar. Hiç arkadaşa ihtiyaç duymayacaklar. Birbileri ile anlaşacaklar.
Sevgilerimle
S.Sedef BOYDAK
Yorum Gönder