Beş Günlük

Cumartesi günü bir bebek gördüm. Beş günlük bir bebek. Bir kız! Cildinin rengi hala kırmızımsı, gözlerinin akı hala bulanık. Kafasını sürekli iki yana çevirip içinden süt çekebileceği bir şey arıyor. O aslında minicik olan ağzını öyle kocaman açıyor ki... Onun aranmaları insanın içine işliyor. Bulup buluşturup hemen doyurmalı, diyorsun. Ama hemen ! Çok çabuk ! Bu iş, yapılacaklar listesinin en başında. Hatta liste dışı. Öyle yazmaya cizmeye vakit yok ! Sonra annesi gelir ve beslemeye başlar. Varoluş amacına ulaşmış gibi bir ifade. Artık onu hiç ilgilendirmiyor olup biten. Karnı doysun sade ! Bunun için de tüm gücüyle uğraşıyor. Öyle bir güç sarfediyor ki, karnının doyması ile tükeniyor ve kendini uykuya teslim ediyor.

Cumartesi günü bir bebek gördüm. Minicik, miniminnacık ! Varı yoğu midesi, bir de annesinin kokusu