Bu ara kafam dolu herhalde. Malum hep dolu da sanki daha bir karmasik. Ruyalarimdan da belli oluyor bu: Bir gun zombilerle takiliyorum, bir gun sihirbazlar okulunda sinif baskani oluyorum. Eski patronum kurabiye tarifi veriyor. Dun aksamki ruyamda da olecegimi ogrenmisim, cocuklarimin buyuduklerini goremeyecegim diye kahrolup duruyorum. offffff........nefes alamiyorum. Gunlerce uyumak istiyorum. Burada tek basima olsam yalniz basima olup giderdim. Esim disinda ne arayan olur ne kapiya gelen. Bazen dusunuyorum da surada kalp krizi gecirsem, fenalik gecirsem basimi bir yere carpsam, ne bileyim bayilsam kalsam, cocuklar ne yapar? Esim gece gelene kadar vaziyet ne olur? Cocuklara, babalarina nasil telefon acacaklarini ogretmeliyim. Ilerde birgun cocuklarimin bu yazilari okuyacagini dusununce... Aslinda sansur koymaliyim. Boyle ic karartici seyleri okumamalilar ama bunlar iste kafamdan gecenler. Zaten sansurlemeye baslayinca soguyorum blogdan.
5 yorum:
telefon nasıl cevrılır. ya da acıl servıs numarası. ya da telefon ezberletme, ya da telefonu bır yere yazma gıbı konular faydalı olabılır. Ayrıca ben böyle birşeyin hiçbir zaman başına gelmeyeceğine eminim. İlahi güç eğer isterse zaten o acıyı yaşatır, hiçbir engel olmaz. Ama zaten kaderinde yazılı değilse de hiçbir zaman yaşamazsın.
Annelik iste. Evlat sevgisi kalbimizi oyle bir sariyor ki kalbiniz duracakmis gibi geliyor... O koca sevgi, bazen akla getirilmemesi gereken senaryolari da beraberinde getiriyor. Turlu oyunlar oynuyor beyinle.
Iste bu gibi bir psikolojide basinizi gokyuzune cevirmenizi oneririm. Hani dun koydugunuz fotograflar var ya. Iste o sanki diger gokyuzlerinden daha yuksekmis gibi gorunen gokyuzune. Bana iyi gelir cogu zaman. Size de gelecektir.
Tatli cocuklarinizi ve sizi taa uzaktan sevgiyle kucakliyorum.
bende zamanında amerikada yasamıs biri olarak sizi cok iyi anlıyorum. ben oradayken cake decoration class'a gitmistim, yeni arkadaslar acısından bir hayli faydası olmustu bana, yalnızlıgımı unutturmustu...yeni arkadaslar farklı kulturler tanımak, ordaki arkadaslarımı eve cagırıp onlara turk yemekleri yapmak, bana bir hayli iyi gelmişti. belki sizde kendi hobinize uygun bir kursa katılıp ordan kafa dengi birkac arkadas bulabilirsiniz. sadece bir oneri benimki...(hatta orda tanıdıgım fransız arkadasımla hala surekli haberlesiyoruz, bu yaz tr'ye gelme planları yapıyorlar)
Bende cok yasiyorum bu duygulari. ogullarin kendini kurtaracak yastalar, benim yavrum daha 2 yasina gelmedi, olsem bayilsam diyorum napar? Kapilara yetisiyor acabiliyor diye seviniyorum en cok. Bi basinalik zor..
Arkadaslar,
Cok tesekkur ederim yorumlariniz icin.
Yorum Gönder